Effect of prepregnancy maternal overweight and obesity on pregnancy outcome

Ovesen P, Rasmussen S, Kesmodel U

Obstet Gynecol 2011; 118: 305-12

ΠΕΡΙΛΗΨΗ: Οι συγγραφείς πραγματοποίησαν μία πληθυσμιακή μελέτη όλων των γυναικών με μονήρεις κυήσεις που γέννησαν από το 2004 έως το 2010  στη Δανία (403,092 γυναίκες). Ο τελικός πληθυσμός της μελέτης αποτελούνταν από 369,347 γυναίκες, εκ των οποίων το 20.9% ήταν υπέρβαρες (Δείκτης Μάζας Σώματος [ΒΜΙ] 25-29.9), 7.7% ήταν παχύσαρκες (ΒΜΙ 30-35) και το 4% εκσεσημασμένα παχύσαρκες (ΒΜΙ άνω του 35). Και οι τρεις αυτές κατηγορίες γυναικών με ΒΜΙ άνω του φυσιολογικού, εμφάνισαν περισσότερες επιπλοκές σε σχέση με τις γυναίκες φυσιολογικού βάρους. Ο προσαρμοσμένος λόγος σχετικών πιθανοτήτων (OR) ήταν στατιστικά σημαντικά αυξημένος για κάθε μία από τις παραπάνω κατηγορίες γυναικών όσον αφορά: το διαβήτη κυήσεως (3.5, 7.7 και 11.0, αντίστοιχα) και την προεκλαμψία (1.9, 3.0 και 4.4, αντίστοιχα). Οι προγραμματισμένες και οι επείγουσες καισαρικές τομές αυξάνονταν σε στατιστικά σημαντικό βαθμό με την αύξηση του ΒΜΙ (OR 1.2 – 2.1). Ο κίνδυνος γέννησης μακροσωμικού νεογνού (βάρος γέννησης άνω των 4.500 γρ) αυξανόταν σε βαθμό στατιστικά σημαντικό με την αύξηση του ΒΜΙ (1.6, 2.2 και 2.7, αντίστοιχα), όπως, επίσης, και ο κίνδυνος γέννησης θνησιγενούς νεογνού (1.4, 1.6 και 1.9, αντίστοιχα) ή ενός νεογνού με χαμηλή βαθμολογία στην κλίμακα Apgar (1.3, 1.4 και 1.9, αντίστοιχα). Δεν παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική αύξηση της επίπτωσης των αιμορραγιών και της θρόμβωσης.

Επίπεδο τεκμηρίωσης ΙΙ (Level II).

ΣΧΟΛΙΟ: Η παχυσαρκία τείνει να λάβει διαστάσεις επιδημίας και η συγκεκριμένη μελέτη υπογραμμίζει με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο κάποιες από τις εκφάνσεις της στη μαιευτική κλινική πράξη. Η μελέτη αυτή έγινε στη Σουηδία, που χορηγείται κατά κανόνα προφυλακτική αντιπηκτική αγωγή σε όλες της εγκύους που ακινητοποιούνται και στις παχύσαρκες γυναίκες, τόσο στη διάρκεια της κύησης όσο και στις καισαρικές τομές, γεγονός που εφαρμόζεται σε όλες τις Σκανδιναυικές χώρες. Οι συγγραφείς συσχέτισαν με βεβαιότητα τη μητρική και νεογνική νοσηρότητα με το αυξημένο ΒΜΙ της μητέρας. Είναι ενδιαφέρον το γεγονός ότι το ποσοστό αιμορραγιών και θρομβώσεων δεν ήταν αυξημένο στις υποομάδες με αυξημένο ΒΜΙ.  Υπέρ αυτής της άποψης είναι και το γεγονός ότι σημειώνεται μία στατιστικά μη σημαντική αύξηση της επίπτωσης της θρόμβωσης στις υπέρβαρες γυναίκες (με ΒΜΙ 25-29.9, οι οποίες σίγουρα δε θα λάμβαναν προφυλακτική αντιπηκτική αγωγή), ενώ η αύξηση αυτή εξαφανίζεται στις παχύσαρκες και εκσεσημασμένα παχύσαρκες γυναίκες.